kim in paraguay

sinds kort: terug in belgië

2007-07-23T07:27:00.000-04:00

7 juli kwam ik na 11 maanden being abroad terug aan in België. Uitgeput van de lange vliegreis - Asuncion, Buenos Aires, Houston, New York, Brussels - emotioneel van het afscheid daarginds ver weg en een beetje verward - wat moet je op deze momenten voelen? Op 5 juli verliet ik om 12.00 Paraguay. Het vertrek was hard: rode wangen, betraande ogen, sombere gezichten, lieve woorden. Ik liet een land en een familie achter die zich met de tijd een plaats in mijn hart hebben veroverd.

Paraguay liet mij zijn armoede zien, confronteerde me met mezelf en leerde me dat aanpassen helemaal niet zo simpel is. Ja, ik had er droevige momenten. Waarom heb ik beslist een jaar van huis weg te gaan? Waarom heb ik überhaupt Paraguay gekozen? Hoelang ging ik nog droevig zijn? In mijn "weenperiodes" haatte ik Paraguay en zijn mensen. Het enige waaraan ik dacht was België en mijn lieve mama, papa en zus. Maar terugkeren was voor mij zeker geen optie, ik zou volhouden.

En zo leerde Paraguay me ook zijn natuur en zijn huiselijke warmte kennen. Toen ik in november in mijn nieuwe gezin kwam had ik al geleerd de dingen te relativeren. Misschien is dit wel de sleutel tot succes geweest - niet over alles een drama maken, inzien dat het ook wel in orde komt zonder tranen en de zaken laten zijn zoals ze zijn. Ik kan niet uitdrukken hoe dankbaar ik mijn paraguayaanse familie ben, eerst om zoveel met mij te reizen maar vooral om mij te zien als een echte dochter, een echte zus. En vice versa, want ook zij zijn mijn echte mama, papa, broers en zusjes. Elkeen beslaat een plaatsje in mijn geheugen, mijn hart. Aan elkeen heb ik mijn eigen, speciale herinneringen. Ja, herinneringen... Dat is het enige wat er nu overblijft, en hoewel het "gene vette" lijkt, zou ik ze voor geen geld van de wereld willen afgeven, inruilen. Daarvoor zijn ze te speciaal, mooi en onvergetelijk.

Nu ben ik sinds een paar weken dus terug in België. Alles voelt zo vertrouwd - alsof ik nooit ben weggeweest - en tegelijkertijd zo vreemd. Het heraanpassen verloopt niet altijd even gemakkelijk, maar weegt dit op tegen een prachtige ervaring? Absoluut niet... In mijn laatste laatste blogbericht zou ik daarom nog mijn mama, papa en zus willen bedanken. Uiteindelijk lag de beslissing in hun handen. Zij lieten mij een jaar los en vertrouwden op mijn aanpassings- en doorzettingsvermogen. Toch stond ik er niet alleen voor. Doorheen het jaar hebben zij mij enorm gesteund met hun telefoontjes, mails, brieven en pakketjes. Hiervoor heel, heel hard bedankt.

Stilaan moet er ook een einde komen aan dit bericht. Ik hoop dat jullie van het bloglezen genoten hebben, ik liet jullie met plezier mijn jaar in Paraguay een beetje meebeleven. Tot ziens (deze keer in't echt). Kim

concepción - pedro juan caballero

2007-06-27T13:07:00.000-04:00

Donderdagochtend begon ik aan de laatste familiereis met mijn ouders en zusje. Ons eindpunt was Pedro Juan Caballero, bekent vanwege zijn drugs- en wapensmokkel. Omdat Concepcion min of meer in de buurt ligt besloten we eerst mijn tante en nonkel die daar wonen, te bezoeken.

Op weg naar Concepcion een man die een yakare vilt tegengekomen. Dit is verboden in Paraguay. Maar ja, Paraguay staat niet voor niets bekend als het land van de corruptie en het land waar alle regels compleet genegeerd worden...

Aangekomen bij mijn nonkel en tante. 21.00 uur en tereré (kruidendrankje) drinken op straat. Heel typisch Paraguay.

De volgende dag op weg naar Pedro Juan Caballero. De heuvel op de foto heet Cerro Memby. Heel de streek rond Pedro Juan is omgeven door cerros (heuvels).

In de namiddag bezochten we een natuurpark dat tevens de herdenkplaats is van expresident Mariscal Lopez die Paraguay regeerde van 1860 tot 1870. Mijn zusje als een schattig aapje tussen de bamboes.

Aangekomen in Pedro Juan-city. Aan de linkerkant bevindt zicht Brazilië en rechts ziet men Paraguay, de straat ertussenin is niemandsland. Vermits er geen enkele vorm van grenscontrole is, kan men gemakkelijk wapens en drugs smokkelen.

Zaterdagochtend bezochten we cerro Muralla en hadden we een mooi uitzicht op de inmense natuur van Paraguay.

En voor het slapengaan gingen we nog naar San Juan. Een feest met typisch eten, dans en spelen. Heel gezellig en een perfecte afsluiter van deze mooie en leuke reis!

chaco

2007-06-15T11:10:00.000-04:00

Vorig weekend organiseerde afs zijn laatste reis. Deze keer met bestemming: chaco. Dit naar aanleiding van 12 juni, de dag waarop men "paz del chaco" (vrede van de chaco) herdenkt.

De chaco is droog land dat een beetje meer dan de helft van Paraguay in beslag neemt. Vermits het droge klimaat en de moeilijk te bewerken grond (maar petroleumrijk) woont hier slechts een klein percentage van de bevolking. Vele paraguayanen moesten lachen toen ik zei dat ik op reis ging naar de chaco, want daar is niets te zien... Maar zelf vond ik dat ik deze kans om meer van hun land te zien niet mocht missen. Ik kan ze trouwens niet helemaal gelijk geven, ons programma was goedgevuld. En niet enkel met het kijken naar stof.

Zaterdagochtend kwamen we aan in Loma Plata en kregen we een video te zien over de mennonieten die hier wonen. Deze zijn afkomstig uit Canada, Rusland en Duitsland, delen hetzelfde geloof - waarvoor ze gevlucht zijn uit hun moederland - hebben duitse wortels en spreken spaans maar onder hun is duits de voertaal. Ze leven in een gesloten gemeenschap waar niet zomaar iedereen lid van kan worden. Hun levenstijl deed mij echt heel erg denken aan de europese. In tegenstelling tot de rest van Paraguay hebben zij sociale zekerheid en passen zij een socialistisch systeem toe.

Daarna gingen we naar Filadelfia, de hoofdstad van de chaco en Neuland. Het typische "chacouitzicht" tijdens de busreis:

Als laatste activiteit voor zaterdag bezochten we Fortín Boquerón, hier vond la batalla de Boquerón tijdens la guerra del chaco (1932-35, paraguay-bolivië) plaats. We zagen een houten bunker en een boliviaans kerkhof, kuierden rond en genoten van de flora met zijn cactussen en palos borrachos - boomsoort die lijkt op een bierflesje.

Zaterdag was eigenlijk een heel vermoeiende dag wegens slaaptekort van vrijdagnacht en ook deze nacht bleven we op tot in de late/terug vroege uurtjes. Zondag stond er dus maar één activiteit op het programma: bezoek aan een indianenkolonie.

De indianen zagen er in't algemeen uit zoals ik had verwacht: pikzwarte haren, donkere huidskleur, fleurige kleren door toeristen geschonken (oef, weer een paar kilo minder in mijn koffer), een paar zonder tanden,... We bezochten de school en heb wat door de "straten" gewandeld en ik moet zeggen dat het toch wel een primitieve bedoening was: zandspeelplaats, houten hekken, buitenwc,... Ik vond het echt hard om daar als toerist (= rijk) door te wandelen en de indianen aan te staren als buitenaardse wezens. Het ergste was de fotos die ik wou trekken. Ik voelde mij zo ontzettend slecht.

Gedurende dit jaar wou ik zo vaak van schoquerende beelden een foto maken: een vrouw die vuilniszakken leeghaalt, een man met verlamde benen en uit noodzaak op handen en knieën loopt, kindjes die zakjes drugs snuiven, op straat slapende mensen, bedelaars op elke bus,... Zo graag zou ik alle belgen willen duidelijk maken dat wij zoveel geluk hebben om in europa te wonen. Om in een land te leven waar rechtvaardigheid heerst, waar iedereen een kans krijgt, waar elke mens recht heeft op een toekomst. En toch lijken wij het niet te begrijpen en zagen we en klagen we. Maar voor men van de wereld een betere plek kan maken, moet iedereen met zichzelf beginnen. Dus mama en papa, wijs mij maar eens goed op de vinger als ik weeral eens zaag en alles en iedereen haat. Deal?

Besote, kim.

Aregua - Villa Oliva

2007-06-01T12:33:00.000-04:00

Een week geleden voelde ik me hier echt niet goed. Ik had het gevoel alles gezien en gedaan te hebben, had genoeg van alles en iedereen en zag echt geen oplossing om mij terug beter te doen voelen. Nu, een goede 5 dagen later zit ik weer terug goed in mijn vel. Dit dankzij mijn belgische mama, papa en zusje die ik altijd kan opbellen als het minder gaat en mijn franse afsvriendin Juliette waarmee ik een heel goed gesprek heb gehad en die mij de goede raad heeft gegeven eens uit mijn dagelijkse routine te stappen. Zondag hebben we onmiddellijk de koe bij de horens gevat en nog eens een goede toeristische activiteit gedaan: het treintje naar Aregua.

Dit is de enige rijdende trein in Paraguay (ook tram bestaat hier niet, we zijn dus enkel op bussen aangewezen) die vertrekt in Asuncion en aankomt in Aregua, een dorpje 40 km van Asuncion. De trein rijdt één keer om de twee weken op zondag met een snelheid van 15 km per uur en is dus puur toeristisch. (prijs voor buitenlanders: 15 euro, voor paraguayanen: 5 euro). Twee uur lang waren we onderweg en konden we genieten van rustige harpmuziek en hadden we uitzicht op een paraguayaanse levenstijl die ik echt niet gewend ben. Allemaal illegale houten huisjes zo groot als een belgische keuken. Buiten hingen kleurige t-shirts op waslijnen te drogen en waren honden op de aardegrond aan 't spelen. Toen wij voorbij tsjoekten zwaaiden vuile handjes en lachten vieze kindergezichtjes ons toe. Aangekomen in Aregua zijn Juliette en ik de stad gaan bezichtigen. Een kapelletje, een kerk, een werkplaats met artisanaal vervaardigde lampen, een toeristisch marktje en het uitzicht op het meer van Ypacarai. De hele reutemeteut dus. Van 10 uur 's ochtends tot 17 uur 's avonds zijn we onderweg geweest. En hoewel het maar een kort uitstapje was heeft het me echt goed gedaan, zo er even tussenuit.

Ook mijn papa had dat door en heeft me de volgende dag meegenomen naar Villa Oliva, 't platteland. Twee uur lang waren we onderweg naar onze eindbestemming. Huizen waren er bijna niet op de route, paardenboerderijen daarentegen des te meer. Ook ons "restaurant", helemaal uit hout gemaakt, lag er verlaten bij. Een bus met reizigers was net vertrokken dus waren drie kippen en een zwarte hond ons enig gezelschap. Maar we hadden niet te klagen zei mijn papa: waar je ook gaat, er is altijd coca-cola! Y cierto es, overal maar werkelijk overal in Paraguay is er cola.

Een hele dag was ik omgeven door paarden , koeien, bomen, karren, gras en frisse lucht. 's Avonds werd ik op een vriend van mijn papa zijn terrein rondgeleid en kreeg ik een uitgebreide uitleg over boomsoorten. (Heb ik niet veel van begrepen maar bon, allesins nen hele vriendelijke mens.) Tegen 19.00 heb ik deze prachtige foto van de ondergaande zon kunnen maken. Voor mij - wat je dus op de foto ziet - ligt zijn terrein en achter mij was... niets. Dertig kilometer gras met water waar niet eens bomen groeien. Echt een hele rare ervaring om zo aan de rand van niets te staan.

Voor de rest: het is hier koud. Zo ontzettend koud! Eergisteren was het 4 graden celcius en meteen de koudste dag in Paraguay in 4 jaar. (Ik heb ook al van een heel warme zomer kunnen genieten naar 't schijnt.) Hier voel je de koude ook veel beter dan in België, die lijkt echt in je botten te dringen - heeft met de vochtigheidsgraad te maken - en alleen met een hele warme douche verdwijnt die, voor even weliswaar. Het ergste is dat er noch in huis, noch in school verwarming is vermits alles aan het tropische klimaat is aangepast. Ik loop dagelijks rond met twee paar sokken, een kousebroek, een normale broek, een topje, een t-shirt met korte mouwen, één met lange, een dunne trui, een dikke, mijn jas en sjaal. Ook een poncho is geen overbodige luxe...

Bon, ik ga nu een warme douche nemen want van al dat beweginsloos voor een computer zitten krijgt een mens echt koud.

Vele, vele knuffels, kim.

zelfanalyse

2007-05-23T10:50:00.000-04:00

Binnen 11 dagen woon ik exact 10 maanden in Latijns-Amerika (wat gaat de tijd snel!). Tijd om een openbare analyse van mezelf te maken en de verandering - zowel positief als negatief - onder ogen te zien.

Lichamelijke veranderingen:

- gewicht: dit jaar zou je mij in de jojo-groep kunnen indelen. De eerste 2 maanden ben ik echt ferm verdikt. Wel 10 kilo. De schuldige hiervan is afs met zijn spaanse lessen. Elke dag opnieuw gingen we (alle afssers die in mijn klas zaten) na de spaanse les naar Honey, onze favorite confiteria. Al snel hadden we onze verslaving, de brownie met een chocoladelaagje en noten ontdekt, een echte caloriebom. Maar niet alleen daarmee deden we onze smaakpapillen te goed. Ook van een gefrituurde empanada en schoolsnoep en chocolade mochten ze dagelijks genieten. Kwam er bij dat het avondmaal bij mij thuis ongezond was (eerste familie) en er dus nog pizza, ei of hamburger bijkwamen. En dit zag je dus ook aan mijn lichaam. Nu lijkt de situatie gestabiliseerd en heb ik een constant gewicht van 67 kg. Niet echt weinig maar ik leef op de hoop dat een deel van mijn vetmassa in spieren getransformeerd is - ik ga nu al 3 weken lang 3 dagen in de week naar de gym en vermits spieren meer wegen... - en heb zelf echt wel het gevoel dat mijn lichaam er iets strakker uitziet. Toch zou ik om een paar kilo minder niet rouwen.

- benen: staan vol met littekens van muggenbeten. De eerste maanden had ik echt veel last van de muggen (net zoals alle intercambios). Ik sliep met mijn zus in een kamer en de volgede ochtend stond ik altijd vol met muggenbeten en bleef zij ervan gespaard. En sja, ik kon daar natuurlijk niet van afblijven en bleef krabben, krabben, krabben. Mijn eigen fout dus. Ik hoop wel dat de littekens met de tijd weggaan. Buiten die littekens staat er ook nog een van een brandwond op. Heel stom: bij het afstappen van een motor tegen de uitlaat gestoot. Mijn familie zegt dat ook deze wel met de tijd zal verdwijnen.

- haar: de krulletjes zijn eruit!! Nu is het dus helemaal stijl, echt raar na 2 jaar. Ik ben wel van plan er terug een permanent in te laten zetten maar daarmee wacht ik wel tot in België. Ik wil namelijk de zekerheid van een gezonde krullenkop en geen verbrande kroeskop. Zelf vind ik mij met krullen mooier maar hier heb ik echt al veel complimentjes gekregen over mijn stijl haar, mja naar mijn mening valt de paraguayan stile echter wel te bediscussieren. Ook de kleur is een paar tinten veranderd: eerder rossig. In plaats van een kleurshampoo te kopen, heb ik mij vergist en een permanente kleuring gekocht. Nu zit ik dus met een uitgroei, al een geluk niet zo opvallend omdat de kleur bij mijn natuurlijke aanleunt.

Geestelijke veranderingen:

- zelfbeeld: enorm gestegen. Met mijn dik lichaam, lelijke benen en stijl haar met uitgroei voel ik me knapper dan ooit. Ze hadden me ingelicht dat blonde meisjes met lichte ogen in Zuid-Amerika veel aandacht kregen maar dat ik echt zo´n attractie zou zijn had ik eerlijk gezegd niet verwacht. Hierbij wil ik wel vermelden dat ik het absoluut niet leuk vind dat gore mannen mij op straat naroepen - ik zou natuurlijk wel raar opkijken als ik er een dag zonder mannelijke aandacht voorbij gaat. Ik geniet er wel van als kenissen, klasgenoten of familieleden mij een complimentje geven. Ook op feestjes is het heel normaal dat een jongen je uitnodigt om te dansen. Dit moeten we trouwens in België ook onmiddellijk invoeren: met tweeën dansen is veel leuker. Natuurlijk moet in dit alles ook niet overdreven worden want dan is het ook niet meer tof. Maar een compliment van tijd tot tijd doet zeker geen kwaad.

- karakter: vrolijker en vriendelijker. Vermits mijn hoofd zo goed als vrij van zorgen is, verdwijnt alle stress uit mijn lichaam en ga ik dus ook vrolijker door het leven. Veel meer loop ik te zingen en te dansen. Wat niet alleen voor mij maar ook voor andere mensen het leven aangenamer maakt. Dat ik vriendelijker geworden ben heb ik te danken aan de paraguayaanse bevolking. Nergens anders in de wereld heb ik zo´n vriendelijke, geïnteresseerde en behulpzame mensen leren kennen. Mensen die me, samen wachtend op de bus, aanspreken is geen uitzondering. Het feit dat ik van een ander land komt levert gesprekstof voor uren. Ook zullen kenissen me op straat altijd begroeten en een gesprek beginnen - terwijl ik in België soms wel de neiging had om eens kort te knikken. Vreemden zullen je met eender wat helpen. Van een uur met jou de weg zoeken of je flesje water openen. En ik heb ontdekt dat dit de wereld veel aangenamer maakt. Waarom zou je onvriendelijk zijn als het ook anders kan?

-intelligentieniveau: heel sterk gedaald. Gedurende deze 9 maanden heb ik nooit een geestelijke inspanning moeten verrichten. Ja, ik ga naar school maar in mijn beide scholen word ik gezien als een intercambio en niet als een echte student. Dit houdt enorm veel privileges in. Ik moet de les niet volgen en hoef dus niet te kopieëren wat er op het bord staat, laat staan examens afleggen en de bibliotheek is altijd beschikbaar voor mij. Het enige wat van mij verwacht wordt, is dat ik mij in het spaans kan behelpen. Het lijkt waarschijnlijk de droom van elke student, zo'n luilekker leven en ik geef toe dat ik er in het begin ook euforisch over was. Maar hier volgt dan mijn tweede toegeving: nu is het verdomd frustrerend. In de klas zitten en met je klasgenoten praten is leuk maar zeker geen bevredigende activiteit. Hoewel ik maar al te goed besef dat ik in België hard, heel hard ga moeten studeren, kijk ik er toch naar uit. Ik zou zo graag nog eens het gevoel hebben nuttig te zijn.

Sieso, ik denk wel dat dit het was. Nu hebben jullie toch ongeveer een idee van mijn paraguayaanse alter-ego. Vele vele knuffels.

Kim

ciudad del este - watervallen

2007-04-18T09:48:00.000-04:00

Twee weken geleden is de belgische mama van Griet - een afsvriendin die in België in mijn comité zat - haar dochter in Paraguay komen bezoeken en heeft gedurende twee weken met haar het land verkend. Net zoals iedere goede toerist verbleef ze een weekend in Ciudad del este om van daaruit een dag naar Brazilië te gaan om de enorme watervallen te bezichtigen. Vermits het voor mij ook vakantie was - paasvakantie, duurt hier helaas maar 5 dagen met weekend inbegrepen - zagen Isabella, een duitse afsvriendin en ik de kans om dit reisje ook mee te pikken. Mijn leven is hier echt tof maar ik had toch wel nood aan een paar dagen weg uit Asuncion en de dagelijkse sleur van school, vrijwilligerswerk en afspreken met vriendinnen.

Na een busrit van 6 uur kwamen we om 5 uur ´s ochtends aan in Ciudad del este. Eerst hebben we een hotel gezocht - uiteindelijk was het de naam hotel niet waardig: kevers in de badkamer, rommel in de gang, geen wcpapier of lakens in de kamer,... - om nog een paar uur te slapen, er stonden die dag nl. twee belangerijke bezienswaardigheden op het programma: Itaipu en Salto del Rio Monday.

Itaipu is de grootste hydro-elektrische centrale in de wereld gelocaliseerd aan de grens tussen Brazilië en Paraguay (binacional Itaipu) en heeft een capaciteit van 12600MW. Zijn turbines produceren 25% van de gebruikte energie in Brazilië en 95% van de gebruikte energie in Paraguay. Het was inderdaad echt enorm maar toch niet echt mijn ding, allemaal veel te technisch en teveel cijfers die onmogelijk te onthouden leken.

Wat mij beter beviel was ons bezoek aan de kleine paraguayaanse watervallen. De tocht naar de Salto del Rio Monday was echt prachtig. Vermits het net geregend had, stond alles fris en kon je de natuur ruiken. Af en toe kwam het zonnetje eens piepen, een heel andere ervaring dan de normale uitputtende hitte. De weg bestond uit kasseien en er was geen levende ziel te bekennen, enorm rustgevend. Toen we in alle stilte op een bepaald moment de watervallen hoorden, was ik helemaal in een euforische stemming. Die bleef aanhouden tot en met we de watervallen verlaten hadden en we ergens in een klein winkeltje frisdank gingen drinken.

Al snel was het zondag en tijd voor het grote werk: de watervallen van Foz-Iguazu, zowel aan brazliaanse als argentijnse kant te zien (wij stonden in Brazilië). De watervallen bestaan uit twee delen: eerst zie je de "kleintjes" en helemaal op het einde word je naar de grote geleid. Veel veel veel water, veel vlinders en veel geluid van het neerstortende water met daartussen en paar huppelende intercambios. Maar het beste moest nog komen. Op aandringen van Griet deden we een jungle-tour. Eerst reden we langzaam door de jungle om te genieten van de natuur en daarna was het tijd voor actie: de boottocht. Met een rubberboot bestreden we de woeste wateren. Onze "chauffeur" was van zo'n avontuurlijke aard dat hij besloot om met ons in een waterval(letje) te gaan. Ik kan je verzekeren: véél beter dan Sun Park! Moe maar voldaan keerden we terug naar ons smerig hotel.

The morning after besloten we om het rustig te houden en wat te winkelen. En jawel, na acht maanden en ver weg van Asuncion heeft Kim sandalen gevonden zonder hak en zonder zool van min. vier centimeter (de modetrend!). Maandag om 16.00 uur zaten we weer op de bus terug naar huis en bleven we met de mooie herinnering achter.

Net zoals de voorbije acht maanden al een mooie herinnering zijn.

Tot snel, kim

maart: school-familie-salsa

2007-03-16T09:19:00.000-04:00

Twee weken geleden betekende het einde van mijn langste, heetste en eerste vakantie aan de andere kant van de wereldbol. Terug naar school dus. Na mijn 2 maand schoolgaan op Las Teresas stond één ding zo goed als vast: ik verander van school. Mijn enige wens was een school van nivel medio. (Las Teresas is één van de duurste scholen in heel Paraguay) Vanaf nu ga ik dus een paar voormiddagen in de week met mijn nieuwe grijze uniformjurkje naar San Clemente Maria.

De eerste dagen waren echt niet plezant. Ik kwam de klas binnen: algehele stilte en 94 ogen die mij aanstaarden. Daarna begon de les en probeerde ik een paar normale gesprekken aan te knopen die uitdraaiden op een nerd die vroeg of ik haar vriendin wou zijn en jongens die naar mij kwamen om te zeggen dat hun vriend graag mijn telefoonnummer wou hebben. Ook de volgende dagen hadden een hoog american highschoolgehalte. Op de speelplaats werd ik onbeschaamd aangestaard en riepen ze: 'hoe heet je, blondje? en in de klas hadden een paar mannelijke klasgenoten een nieuwe bezigheid: mij filmen. Lijkt misschien leuk maar na 7 maanden kan ik je verzekeren dat je echt wel genoeg hebt van foute aandacht die je elke dag sin falta krijgt.

Nu, na twee weken, zijn ze gewend aan een europese blondine in hun klas en gaat alles zijn normale gang. Wel verveel ik me vaak en voel ik me nutteloos. Ik denk dan na over wat ik in België kan gaan studeren en in welke stad ik op kot wil gaan maar dat maakt mij alleen maar slechtgezind. (ik had gehoopt dat Paraguay een antwoord zou geven op de toekomst, helaas) Allesins ben ik vastberaden een oplossing te vinden om de laaste maanden nuttig en leuk door te brengen.

Thuis gaat alles goed en niet goed. Eerst het slechte nieuws: mijn papa is voor onbepaalde tijd het huis uit en niemand weet wat de toekomst zal brengen. Sin embargo houdt mijn mama zich heel sterk. Het goede nieuws is dat ik ondanks deze problemen kan blijven en dat ik me echt heel goed voel bij mijn familie. Ik vind dat ik echt wel kan zeggen dat ik een tweede, gelijkwaardige thuis gevonden heb.

Voor de rest ben ik samen met Eva en Juliette aan een cursus salsa begonnen. Eén uur twee dagen in de week proberen we net zo sexy met onze heupen te bewegen als de zongebruinde latinas van onze groep. Laten we zeggen dat er nog véél ruimte voor verbetering is maar dat we de toekomst positief zien.

Sieso, genoeg geschreven.
Hasta la proxima, kim.

Encarnación

2007-02-23T10:06:00.000-03:00

Vorig weekend stond voor mijn papa, Patty en ik een weekend Encarnación op de agenda. Het bericht volgt nogal laat na de gebeurtenissen, maar ja, wat wil je met 7 andere gezinsleden die de computer willen gebruiken. Ook is het mezelf opgevallen dat het me steeds meer moeite kost om op mijn blog te schrijven. De reden is niet dat ik geen tijd heb - normaalgezien moest ik deze week terug naar school maar ik ben nog steeds niet geweest omdat ik geen uniform heb, het is trouwens niet zo abnormaal als paraguayaan om nu nog niet naar school te gaan - alles op zijn gemak hé. Ook is het probleem niet mijn nederlands. Dit is nog altijd in orde vermits een paar van mijn beste vriendinnen belg zijn. Waar het wel aan ligt: mijn gekrompen hersenmassa. Hoewel mijn talenkennis de hele tijd ge-update wordt, ik af en toe op internet De Standaard lees en mijn papa graag met mij over het nieuws, paraguay en geschiedenis praat, lijkt het toch of ik elke dag een stukje van mijn verstand verlies. (Want het leerniveua en concentratievermogen van in België bereik ik nooit) Maar bon, ik blijf mijn best doen om nuttige berichten achter te laten.

Encarnación dus... Vrijdag hadden we een 5 à 6 uur durende rit naar het zuiden van paraguay voor de boeg. In de namiddag vertrokken we. Patty achter het stuur, mijn papa slapend op de achterbank (hij had nachtwerk achter de rug) en ik met mijn voeten door het raam genietend van de stralende zon en de immense natuur. Tegen de avond waren we in Encarnación en hebben we niet echt veel meer gedaan. Maar dit vond ik niet erg: het eigenlijk doel van onze reis stond pas zaterdag op het programma: karnaval!!!

En toen gebeurde hetgene waar iedereen gevreesd voor had: regen. De twijfel sloeg toe: gaat de show vanavond door en kopen we een entrada - die hadden we nog niet op voorhand gekocht vermits het niet zeker was of ik tegen dan al hersteld was van mijn dengue. Ook overdag viel onze planning in het water. Mijn papa was van plan ons enkele mooie plekjes te laten zien, maar helaas moet je daarvoor redelijk ver stappen en waren deze dus onbereikbaar. Uiteindelijk hebben we in de voormiddag in Encarnación met de auto rondgereden om de stad te verkennen. Het is vergelijkbaar met Asunción maar dan minder groot en minder geweldadig. Ook vind je er Argentijnen terug - Argentinië wordt door een brug met Encarnación verbonden. (Net zoals wij in Bazel aan de overkant van ´t veer Hoboken zien liggen, heb ik een blik op Argentinië kunnen werpen) In de namiddag lieten Patty en ik onze hersenen werken: wat valt er te beleven als het regent in Paraguay? (Als het regent, doen de mensen hier echt niets) Slapen, eten, slapen? Jaaa, shoppen! Na een paar uur kwamen we moe maar voldaan in ons appartement aan.

Het enige wat ons die dag nog resste was: karnaval! (We hebben uiteindelijk nog een ticket kunnen bemachtigen voor slechts 2 euro meer dan de normale prijs) Het was echt fantastisch. (Encarnación is de karnavalstad van Paraguay). De show bestond uit een 6 uur durend spectakel van glitters, eeuwig lachende slanke meisjes zonder cellulitis, een paar goed aangeklede jongens, strings, minieme bovenstukjes, uitbundig publiek, pluimen, vuurwerk en dit met op de achtergrond spaanse muziek, reggaeton. Het was echt overweldigend. Op de straten en in de tribune werd er constant met schuim gespoten. Ook Patty en ik hadden een paar bussen gekocht als defensie. Om 1.00 uur ´s nachts konden wij echt niet meer. Vol schuim en ijskoud. Kwam er nog bij dat mijn ogen een allergische reactie tegen al dat schuim vertoonden. Bijna de hele nacht moest ik wenen. Maar het waren wel tranen van blijdschap...

Toen brak zondag aan. Patty en ik: wrakken. Al een geluk was het enige wat nog te doen viel, terugrijden naar my hometown Asunciön. En hier zit ik dus nu, in Asunción, thuis een blogbericht te schrijven zodat mijn belgische thuisfront toch af en toe iets van kiminparaguay hoort. Zo, hopelijk kunnen jullie nu weeral even voort.

Tot de volgende, kim

dengue

2007-02-10T16:59:00.000-03:00

Normaal gezien was ik van plan om één van de komende dagen een bericht achter te laten over Paraguay en zijn prachtige natuur. Al een week verlekkerde ik op dit weekend. Op het programma stond een 3daags bezoek naar de immense watervallen en andere bezienswaardigheden met mijn vriendinnen. Maar helaas moest ik dit tripje aan mij voorbij laten gaan, deze keer was afs niet de spelbreker. Maar wel een mug...

Op 6 februari werd ik met een barstende hoofdpijn wakker. Nadat ik een douche had genomen, ben ik terug in mijn bed gaan liggen. Mijn zusje zag onmiddellijk dat er iets met mij scheelde en trad op als verpleegster van dienst. Een paar minuten later moest ik van haar op een opgemaakt bed gaan liggen en stond ze met heerlijke koele natgemaakte doekjes klaar om die op mijn verhit hoofd te leggen. Vermits mijn voorhoofd heel warm was, werd mijn temperatuur opgenomen: koorst. Van de ene op de andere second werd mijn mama ingelicht en moest ik naar het ziekenhuis. Ik kon misschien wel eens dengue hebben...

Wat meer informatie: dengue wordt overgedragen door de Aedes Aegypti mug. De broedhaard van dengue vindt zich plaats in Lambaré (wij wonen op de grens van Asunción met Lambaré), maar het komt eigenlijk in gans Paraguay en Zuid-Amerika voor. Dengue is een tropische ziekte. Je kunt je beschermen tegen dengue door een antidenguespiraal in huis te plaatsen en een spray te gebruiken. Verscheidene mensen zijn al gestorven aan dengue. Het gaat hier wel over mensen met een verzwakt afweersysteem: ouderen, kinderen, mensen die al een andere infectie hebben,... De symptonen zijn hoge koorts, hoofdpijn, spierpijn, overgeefneigingen, geen eetlust, bloedneus,...

In allerijl werd ik dus naar de urgencias gebracht. Ik ben sowieso al geen fan van ziekenhuizen en had al helemaal schrik voor de paraguayaanse versie. Maar dit bleek nergens voor nodig. Het ziekenhuis, San Roque, is een privaatziekenhuis door afs geselecteerd (afs betaald alle kosten terug). Het is echt heel hygiënisch en de dokters zijn ongeloofelijk vriendelijk. Alleen nogal lange wachttijden. Ik heb van 11.00 en 16.30 in het ziekenhuis gezeten. In die tijd ben ik bij de dokter op consultorio geweest (wat welgeteld 15 min. heeft geduurd) en heb ik bloed laten trekken - dit was mijn eerste keer, best wel spannend eigenlijk. Daarna mocht ik terug naar huis om de volgende dag opnieuw bloed te laten trekken - al veel minder spannend trouwens. Op 8 februari werd ik opnieuw in San Roque verwacht - jaja, het is bijna mijn vaste stek geworden - en kreeg ik de uitslag: dengue.

Dengue hebben houdt dus in dat mijn afweersysteem enorm verzwakt is. De hoeveelheid rode en witte bloedlichaampjes zijn enorm gedaald - mijn witte bijna voor de helft. Gelukkig is de ergste hoofdpijn en koorts voorbij. Het grootste ongemak is mijn moeheid (ik rust de ganse dag door en op doktersvoorschrift gaat dit zo door tot en met woensdag, je kan niet geloven hoe verveeld ik nu al ben), slappe spieren, droge keel en een verminderde eetlust (ongemak? eindelijk 4 kilo kwijt!). Maar vermits ik een erg lichte vorm heb, gaat alles best wel goed met mij, niemand hoeft zich dus zorgen te maken. En het goede nieuws is: gele koorts komt naar paraguay, en daartegen ben ik wel ingeënt - ha!!

Tot de volgende, kim (met een goude, rossige haarkleur en zonder krullen)

Concepción - Paso Horqueta

2007-01-18T11:15:00.000-03:00

Sinds ongeveer een week ben ik terug van mijn trip naar Concepción. Omdat mijn oma, de mama van mijn papa, 10 januari 2006 gestorven is, zijn mijn ouders, Patty, Franchu en ik van 8 tot 11 januari naar de woonplaats van mijn oma en "de stad" waar mijn papa zijn jeugdjaren doorbracht, Concepción geweest. (Een stad voor wat in Paraguay de norm is, een groot dorp voor wat in België de norm is)

8 januari - om 4.30 opgestaan - hadden we een reis van 6 à 7 uur voor de boeg, waarvan 5 uur door de chaco. De rio Paraguay verdeelt het land in twee zones: de zuidoostelijke zone waar praktisch iedereen woont en de noordwestelijke zone, genaamd de chaco. Deze bestaat uit een paar lange geasfalteerde wegen, onder andere naar Bolivia en Concepción. Wat je zoal tegenkomt zijn palmbomen, andere bomen, hoeves, meren, slangen, kleine krokodillen, indianen en nog veel meer... Ikzelf wist wel dat paraguayanen van indianen afstamden maar ik wist niet dat deze nog werkelijk bestonden. Of ik had het me toch heel anders voorgesteld. Deze indianen leven in kolonies en dragen normale kleren. Ze eten wat ze in de chaco tegenkomen en de europese gemeenschap heeft hen grote tanken gegeven om het regenwater in te verzamelen zodat ze een watervoorraad hebben.

Aangekomen in Concepción zijn we naar het huis van mijn tante gegaan, wat onze slaapplaats was voor de komende dagen. Diezelfde dag hebben we niet zoveel meer gedaan - met een temperatuur van 40 graden is zelfs in de auto zitten uitputtend. ´s Avonds zijn we naar de kerk geweest om mijn oma te herdenken. (Naar de kerk gaan is geen gewoonte in mijn gezin) De volgende dag hebben mijn ouders mij rondgegidst en hebben ze mij het huis waar mijn papa geboren is laten zien en zijn we naar de rio (rivier) gaan kijken. Vermits Concepción vlak naast de rivier gelegen is, heeft men rond Concepción een muur gebouwd om overstromingen te voorkomen en in het gebied dat toch eventueel zou kunnen overstromen heeft men afvoerbuizen aangelegd. (Al deze technologie!) Het uitzicht deed me een beetje aan de potpolder met zijn lieve mensen denken... In de namiddag zijn we naar het kerkhof gegaan en ´s avond gingen we opnieuw naar de mis.

´s Nachts zijn we naar Paso Horqueta, een dorpje iets verderop gereden. Daar verbleven we op een boerderij bij vrienden van mijn ouders denk ik. De dag daarop zijn we naar de rivier met een afgelegen stukje strand gegaan. We hebben gezond en gezwommen. (Naar´t schijnt leven er piranhas in de rio) ´s Middags hebben we een typische - heelder brokken vlees met vet en been aan in plaats van die culinair verantwoorde lapjes vlees - paraguayaanse barbecue gehouden op ´t strand. Echt heel gezellig! ´s Avonds gingen we voor de laatste keer naar de kerk. In de vroege uurtjes zijn we teruggekeerd naar Asunción.

Morgen ga ik op een AFSkamp, genaamd Orientación de Media Estadía - help, zitten we echt al in de helft? - naar Ypacarai in "el Yatch Club". Gek toch, dat we in België in van die scoutsbarakken worden gepropt en dat we in Paraguay in een club met sjiek hotel en zwembad verblijven.

Vele knuffels, kim (met etterende brandwond op been, opgelopen bij het afstappen van een brommer)

Paraguari - feestdagen

2007-01-05T09:48:00.000-03:00

30 december ben ik met mijn ouders, jongste zus Pamela en vriendin Eva naar Paraguari, een dorp in Paraguay geweest. Mijn ouders bleken daar een huis te hebben dat ze aan vrienden verhuren. Voor de "oorsprong" van dit huis moeten we enkele jaren teruggaan in het verleden. Toen wou mijn papa zich verdiepen in landbouwkunde. Samen met zijn vriend had hij een project opgestart waaruit zou resulteren dat ze in Paraguari aan lanbouw zouden doen. Alles liep goed tot zijn vriend stierf. Het project faalde en mijn papa bleef over met een huis. Dit moest hij wel verhuren vermits hij er zelf niet vaak genoeg kon zijn om diefstal te verkomen - in tijdelijk leegstaande huizen wordt werkelijk alles leeggeroofd: kabels, ramen, ventilator, baksteen.

Op weg naar Paraguari (een autorit die twee uur duurde en die vooral overheerst werd door de kleur groen) zijn we gestopt bij een kraampje om honingkoekjes te eten - deze kraampjes waren veelvudig op de pechstrook aanwezig en mensen verdienen hier echt hun boterham mee, één pakje met negen honingkoekjes kost één mil (6,8 mil is 1 euro)... Ook zijn we gestopt om te kijken hoe bezemstelen gemaakt werden. Dit was in een stalletje in the middle of nowhere. Stro werd gedroogd, ingebonden, aan elkaar genaaid en nadien aan de stok geweven. Een proces van enkele minuten dus (buiten het stro drogen, maar met dit klimaat is dat ook zo gebeurd). Natuurlijk bestond het middageten uit empanadas, achja het is eens iets anders dan rijst...

Eindelijk kwamen we aan in Paraguari. Mijn ouders hebben echt een prachtig stuk land! Niets anders te bekennen dan weide weide een huisje weide koeien weide. Het was echt een idyllische plek, perfect om te ontstressen - in geval dit nodig zou zijn (?!). Zo´n klein gezellig huis met enkel het hoofdnoodzakelijk: bed, koelkast, tafel. ´s Ochtends de ramen openzwaaien, de bloemengeur opsnuiven en enkel de vogeltjes, je kippen en konijnen begroeten. Ik kreeg echt een "bokrijkgevoel". Later heb ik toegekeken hoe de eigenaar twee albinokonijnen heeft geslacht, die de volgende dag op het menu stonden. Zelf ben ik een vachtje rijker.

Op de terugweg zijn we nog even bij een rivier gestopt om met onze voeten in ´t water te plonsen en om meer honingkoekjes te kopen. Ook zijn we een kerk die helemaal uit hout gemaakt is gaan bezoeken. Er was net een trouw. De bruid was ruw geschat zeven maanden zwanger en in ´t wit. Dit vond mijn papa niet kunnen...

Voor de rest zijn nieuwjaar en kerstmis gepasseerd. Heel verschillend dan in België was het niet. Er waren wel geen kerstmarkten, noch glühwein en ook de sneeuw was niet aanwezig. In plaats van vuurwerk vele bommetjes die geen mooie effecten hadden maar enkel lawaai veroorzaakten. Ook werden gasten hier pas om tien uur ´s avonds gevraagd en begonnen we met eten rond elf uur half twaalf. Ik miste België en mijn familie en vrienden wel maar de pakketjes en kaartjes konden de traantjes toch min of meer tegenhouden. Ook mijn familie en vrienden hier hebben mij leuke feestdagen bezorgd.

Sieso, ik ga me klaarmaken om naar het afscheidsfeestje van een vriendin te gaan.

Chau, kim

Rio de Janeiro

2006-12-25T13:24:00.000-03:00

Sinds een paar dagen ben ik terug van mijn tiendaagse vakantie naar Rio de Janeiro, Brazilië. Mijn meedereisgenoten waren mijn klas- en graadgenoten van Las Teresas - dit was eigenlijk mijn paraguayaanse eindejaarsreis - , zonder mij bijgeteld vier andere intercambios die ondertussen mijn beste vriendinnen zijn en drie begeleiders van het reisagentschap. Vermits Paraguay in hartje Zuid-Amerika ligt, grenst geen enkel gebied aan de zee. Iedereen was dus uitgelaten dat we in de lente/zomertijd (21 december eindigt de lente en begint de zomer) van de Atlantische Oceaan konden genieten. Want dit was waar de eindejaarsreis voor stond: zon, zee strand, feesten. Barbara, Eva en ik (de drie belgen van Asunción) waren -ondanks onze vreugde bij het zien van de oceaan - ervan bewust dat de kans dat we ooit nog eens in Rio (!) terechtkomen klein is, vandaar dat wij ook voor meer cultuur opteerden.

De hoogtepunten van Rio de Janeiro (gezien met het reisbureau):

Cristo Redentor/Corcovado: samen met Pan de Azúcar één van de grootste toeristische trekpleisters van Rio. Cristo Redentor - symbool van de Braziliaanse onafhankelijkheid - is eens enorm beeld van Jesus die met opengestrekte armen over Rio waakt. Het Jesusbeeld staat op de heuvel Corcovado en heeft een hoogte van 710 meter. Vanop de heuvel - die met trein of auto te bereiken is - heb je een prachtig overzicht op Rio.

Pāo de Açúcar (Portugees): suikerberg (396 meter). Pan de Azúcar is een grote berg die wordt voorafgegaan door een kleine berg, genaamd Urca. Om Pan de Azúcar te besteigen, wordt je eerst met een kabelbaan naar Urca gebracht, om dan met een tweede kabelbaan naar Pan de Azúcar de gaan. De naam verwijst niet naar een soort brood (pan is het spaanse woord voor brood) maar naar de vorm van de berg, die lijkt op de kegelvormige suikerblokken (azúcar betekent suiker) die in de 16e eeuw geëxporteerd werden. Vanop deze berg heb je eveneens een prachtig uitzicht op Rio.

De zelfstandige excursies van Eva, Barbara en Kim in Rio:

Santa Teresa: het historische centrum (gesticht in de 17e eeuw), gelegen in hartje Rio. We zijn een kijkje gaan nemen in het cultureel centrum waar we een tentoonstelling gezien hebben over Aleijadinho en zijn tijd. Hierbij kwamen we te weten dat eind 17e, begin 18e eeuw in Minais Gerais, Brazilië goud werd ontdekt. Aleijadinho, een kunstenaar, liet zich door het goud inspireren en werd zo de icoon van een grooteske artistieke beweging. Gepaard met de ontdekking van het goud ging de heropleving van religie.

Het unieke treintje: vroeger reed dit van het moderne gedeelte van Santa Teresa naar downtown Rio, maar nu wordt het enkel als een toeristische attractie gebruikt.

The selaron stairway "The great madness": de meest originele en kleurrijke trappen in de hele wereld, in totaal 125 meter hoog en bestaande uit 215 trappen. Oorspronkelijk bestond deze enkel uit blauwe, groene en gele tegels die verwijzen naar de Braziliaanse vlag. Later voegde de maker Selaron er ook zijn eigen ontwerpen - allemaal prenten van zwangere vrouwen - aan toe en nu bestaan de trappen uit meer dan 2 000 verschillende tegels afkomstig uit meer dan 60 landen (waaronder België).

Botanische tuin: gewoon een hele mooie, grote tuin met planten van over de hele wereld.

Voor de rest de rest zijn ook wij zo verstandig geweest om van de immense oceaan met prachtige stranden gesierd door palmbomen en strooien eethuisjes te genieten. Zo kunnen we 2007 voor de eerste keer in ons leven én in hartje Zuid-Amerika én met een prachtige teint tegemoetkomen.

Aan iedereen het beste voor het komende jaar, Kim

Ps: Heel hard bedankt voor de postpakketjes, een leuke verassing waarvan ik volop aan het eten ben.

een hectische week

2006-12-10T12:03:00.000-03:00

De voorafgaande week was voor mij tegelijkertijd één van de leukste en één van de vervelendste weken van mijn verblijf in Paraguay. Ik wil beginnen met het vertellen van mijn leukste gebeurtenis.

Voor het eerst heb ik de kans gekregen om iets meer van het land te zien dan Asunción! Op 8 december wordt hier de dag van de Virgen van Caacupe gevierd. De geschiedenis vertelt dat er ooit een indiaan was die door de andere indianen werd verstoten, zo belandde de verstote indiaan in de rivier en dreigde hij te verdrinken. Toen hij op het punt stond te sterven heeft hij een compromis met de virgen gesloten. Als zij de indiaan van de verdrinkingsdood zou redden, zou hij de virgen uit hout snijden. De indiaan heeft het overleeft een nu bevindt zich in Caacupe een basiliek ter verering van de virgen en trekken jaarlijks op 8 december 1000den mensen naar Caacupe. En zo ging dus ook ik met mijn familie op bedevaart. Voor mij had dit evenement iets weg van een kruising tussen een Bazelse kermis en Pukkelpop. Het was dezelfde uitgelaten sfeer als op een zonnige kermis waar iedereen babbelt en lacht. Ook waren er overal kraampjes met juwelen, eten en overbodige souveniers. En net zoals als op Pukkelpop bestond het meerdendeel van het publiek uit jongeren (!) en was het enige wat op het einde van de rit overbleef afval.

Na het bezichtigen van de basiliek en mijn zoektocht naar postkaartjes (die 1.5 uur heeft geduurd) om een mooie prent van de basiliek te spotten, zijn we bij familie in Caacupe gaan middageten. Zij hadden ons de nacht daarvoor ook slaapplaats voor 8 mensen verleend. Nadien was mijn familie zo lief om met mij naar een naburig dorp, Tobati, te gaan. Tobati staat bekent voor zijn baksteen- en daktegelindustrie. Ook kun je er allerlei houten souveniers kopen. (Ik heb een artisanaal gemaakte leren tas gekocht) De weg van Caacupe naar Tobati duurde met auto ongeveer 30 min. en het enige wat er te zien viel was groen met af en toe een huisje tussen. Voor mij een welkome verandering na 4 maanden in de hoofdstad te leven. Mijn zus, Patty, zei dat dit het echte Paraguay was. Dat er in deze dorpjes niets te beleven viel en dat het merendeel van de activiteit hier uit slapen bestond. Buiten Asunción en enkele andere "grootsteden" zoals Ciudad del Este - waar de watervallen zich bevinden - en Incarnación, bestaat het land dus uit campo (platteland).

Deze week ben ik ook met een meisje die ik van mijn gym (dat ik maar 1 maand heb volgehouden) kende naar een jacht op rio paraguay gegaan. Het was echt zo'n supermooie jacht met sjieke zetels, een glazen tafel en een bar op het gelijksvloers en 3 slaapkamers met van die hotelbedden beneden. En dit enkel voor diversión, toch wel overdreven vind ik... We zijn met een rubberbootje op de rio gaan varen en vandaaruit hadden we echt een "mooi" uitzicht op de oever, waar zich in Asunción de armoede van Paraguay bevindt : huizen die het woord huis niet waardig zijn, vissers in groezelige kleren, kindjes die spelletjes zonder speelgoed spelen,... Het was dus een goede kans om arm vs rijk te zien. Toch wel één groot nadeel aan deze dag was dat nu mijn digitaal fototoestel met fotos door een stom ongeluk in de rivier ligt...

Ook donderdag was eerder een flopdag. Ik was naar Barbara haar huis gegaan om haar fototoestel te gaan halen. Eerst heb ik daar op haar 1.5 uur gewacht - zij was onverwacht naar de supermarkt gegaan - om dan in de stortregen naar huis te moeten. De bus nam een andere weg en zette mij op een plaats af die ik mede door de stortregen en de oscuridad niet herkende. Tijdens het oversteken van de straat ben ik door de stroming mijn slippers verloren. Uiteindelijk herkende ik de weg naar huis terug maar kon ik niet passeren door een te hevige stroming waar zelfs autos niet door konden. Drijfnat en blootsvoets ben ik dan uiteindelijk in de supermarkt beland waar ik mijn ouders dan maar heb opgebeld. Achteraf was heel Paraguay un desastre. Bomen waren ontworteld, kabels doorgebroken, het licht funcioneerde niet meer,...

Voor de rest heb ik deze week afscheid genomen van mijn vrijwilligerswerk in Casa Cuna. Hoewel het mijn eigen keuze is - ik vertrek maandagnacht naar Rio en dan begint voor mij de vakantie - vind ik het spijtig en ga ik "mijn kindjes" toch missen. De 2 hoofdtias hebben als afscheidsgeschenk voor mij een papieren schilpad gemaakt - de groep waarin ik werkte heette las tortugas - met de namen van alle kindjes en een dankwoord voor mijn hulp en geborgenheid.

Zo, ik ga maar stoppen met schrijven want nu is het toch wel al veel lectuur.

Vele kusjes en knuffels, Kim

Ps: Mijn adres: Mayor Gardel 2111, Barrio San Vicente, Asuncion, Paraguay

evaluatie

2006-11-21T19:24:00.000-03:00

Ik woon nu ongeveer 3 maanden en 3 weken in Paraguay, ik vind het dus wel tijd voor een algemene evaluatie.

Wat betreft: Paraguay, het land en zijn gewoonten. Vermits ik hier nu al een tijdje ben, begin ik wat gewoon te raken aan het land en zijn cultuur. Toch merk ik dat het voor mij niet zo simpel is om mijn belgische achtergrond links te laten liggen. Werkelijk alles is hier verschillend dan hetgene waaraan ik gewend ben. Het klimaat bepaalt het hele levensritme. Vermits ik mij aan de andere kant van de evenaar bevind, is het voor mij lente en de hitte is echt overweldigend. De hele dag door blijft het warm, 's middags wijst de thermometer meestal 32 graden aan. Een siësta is dus echt wel noodzakelijk voor de werkende mens - de warmte hier is veel drukkender als in Beglië. Zelfs als het weer bewolkt is, blijft het warm. Meestal doe ik echter niet aan de siësta mee, na mijn werk dat ik in de voormiddag doe, wandel ik meestal wat door asuncion of ga ik iets met vriendinnen doen. Ook de maaltijden en hun tijdstip worden aan de warmte aangepast. In principe nuttigen de meeste paraguayanen 4 maaltijden. Ontbijt, dat meestal licht is, middagmaal, dat als het belangrijkste maal van de dag gezien wordt en dus warm is, meriënda zo rond 17.00 à 18.00 waarbij er meestal brood met beleg wordt gegeten en tot slot het avondmaal rond 22.00. Maar in beide families waar ik gewoond heb, werd er gedieët. (Dit is niet zo ongewoon, uiterlijk is heel belangrijk in Paraguay) Alleen 's middags wordt er in mijn gezin samen gegeten en voor de andere maaltijden moet je jezelf behelpen. Het handige is wel dat er hier overal kleine winkeltjes zijn waar je vanalles kunt kopen - van deodorant tot empanadas (gefrituurd deeg toegevouwen met daartussen bv vlees of kaas met ham). Ook zijn er veel kraampjes (met eten - vooral empanadas - en drinken), en confiterias/panaderias (mijn favoriet!). Hier kun je van alle alimentos maar vooral zoetigheden kopen. Je kan bv een selecties van allemaal kleine koekjes - vaak gevuld met dulce de leche, een variant van choco maar dan met een eerder caramelachtige smaak - kopen of een stuk home-made cake of allebei, waar ik meestal voor opteer. Jullie merken het wel, ik haal het beste uit Paraguay.

Wat betreft: de paraguayanen. Om eerlijk te zijn viel dit wat tegen. Ik had een land vol met open, warme mensen verwacht. Eigenlijk is dit wel zo. Overal waar ik kom zijn ze geïntresseerd in mij (net iets teveel van het tegenovergestelde geslacht) en zijn ze vriendelijk - hoewel mensen mij ook afkeurend kunnen aankijken. Vaak krijg ik complimentjes over mijn spaans waarvan ik zelf ook wel het gevoel heb dat het goed gaat. Maar toch heb ik niet het gevoel dat mijn karakter aanleunt bij de mensen/jongeren van hier. Op school heb ik altijd veel gelachen en vond naar 't schijnt iedereen mij heel tof, ik heb mij dus wel geamuseerd. Toch is volgens mij - en ook volgens paraguayanen - een eerlijke vriendschap maken hier moeilijk, vooral tussen meisjes waar veel jaloezie heerst. Ik ben blij dat ik afsvrienden heb! Zowel met de belgen als met de andere intercambios van over de hele wereld die ook in asuncion wonen, schiet ik heel goed op. Dankzij mijn belgische vrienden kan ik nu ook kleine dorpjes in paraguay bezoeken en dankzij mij andere afsvrienden kan ik later casi kosteloos door bepaalde delen van europa reizen.

Wat betreft: mijn gemoedstoestand. Op dit moment voel ik mij blij. Nu besef ik dat van familie veranderen de beste beslissing was die ik in deze 3 maand en 3 weken genomen heb. Ik wil zeker niets slecht over mijn vorige familie - de familie Arce - zeggen want zij hebben mij de eerste maanden goed opgevangen, maar in mijn nieuwe familie - de familie Zavala - heersen min of meer de normen die ik van mama en papa heb meegekregen. Bijvoorbeeld blij zijn met wat je hebt, een gezonde dosis vrijheid,... Ik voel me hier dus meer "thuis".

Wel, voor de rest hoop ik dat ook in België het goed met iedereen gaat.

Vele kusjes, Kim

veranderingen

2006-11-06T18:40:00.000-03:00

Hola,

het is weer eens een tijd geleden dat ik nog een bericht heb achtergelaten en ondertussen is er weeral één en ander veranderd, zowel op school- als op familiegebied.

Aan de andere kant van de evenaar komt de zomervakantie eraan. Voor mijn klasgenoten kunnen genieten (of vloeken) van (op) de zon hebben zij - wat in België bekent staat als één van de stresserendste periodes in een studentenleven - de examens. Hier wordt daar echter niet zo zwaar aan getild en gaat het leven zijn gewone gang. Even gaan shoppen, een duik in het zwembad of uitgaan, het kan allemaal. Als ze niet slagen, krijgen ze nog een herkansing in december en februari of het kan ook zijn (uitgezonderd laatstejaars) dat je het jaar niet moet overdoen maar tijdelijk moet gaan werken. Ook wordt hier meer belang gehecht aan het voorlaatste jaar, het laatste jaar is eerder een "uitboljaar".

Dit jaar heb ik geluk en ontsnap ik er dus aan. Momenteel doe ik vrijwilligerswerk in Casa cuna (casa = huis, cuna = wieg). In de vestiging waar ik werk - er bestaan 3 - zijn er ongeveer 65 kindjes tussen de 2 à 5 jaar. Dit zijn arme kinderen. Casa cuna is open van 6.00 tot 18.00 en geeft dus aan de mama een kans om te gaan werken terwijl wij voor hun kinderen zorgen. Maandelijks betalen de ouders een symbolische som van 21000 guaraní (dit is ongeveer 3 euro). Er zijn 2 groepen: één met kinderen van 2 à 3 jaar en één met kinderen van 4 à 5 jaar. Meestal sta ik bij de jongsten omdat daar de meeste hulp bij nodig is. Mijn werk bestaat uit spelen met de kindjes, ze eten geven en in slaap krijgen door op hun rug of buik te kloppen. Ik mag zelf mijn uurrooster kiezen ga dus in de voormiddag zodat ik in de namiddag Asunción kan verkennen.

Zoals ik in de intro al zei, is er zowel op school- als op familiegebied één en ander veranderd. Ik verblijf namelijk niet meer bij de familie Arce. Mijn ouders hebben een bedrijf en waren bijgevolg bijna nooit thuis - en als ze thuis waren zaten ze met gesloten deuren op hun slaapkamer. Zoals iedereen wel weet ben ik een familiemens (hoewel ik ook mijn vrijdheid nodig heb) en kan/wil ik zo geen 11 maanden leven. Mijn familie begreep mijn wens om te veranderen en nu ben ik gelukkig nog steeds bij hen welkom. Hopelijk kom ik in een goede familie terecht maar ik zal nog even geduld moeten hebben heeft afs mij gezegd. In tussentijd zit ik bij een tijdelijk gezin bestaande uit 5 kinderen (met mij erbij 6) tussen de 12 en 27 jaar, 2 ouders en 3 honden (2 kleine, 1 grote). Mijn zus van 18 is met afs naar België geweest, heel leuk om al die herinnering op haar kamer te zien. Ik heb echt geluk met mijn tijdelijk gezin. Ik heb alle vrijheid die ik kan wensen, ik moet wel overal zelf zien te raken. Mijn mama is redelijk veel thuis en zit vaak beneden en met mijn 5 broers en zussen is er altijd leven in huis. (Alleen de honden zijn misschien een minpunt)

Momenteel voel ik me dus terug goed. Ik hoop dat in België ook alles ok is. Ik stuur wat zon op.

Vele kusjes, kim

paraguay, de jungle

2006-10-18T19:34:00.000-03:00

Zoals ik in een vorig bericht al vermeld had, ga ik plichtsgetrouw elke weekdag naar mijn gym. Maar vandaag (18 oktober) had ik echt geen zin (het is hier zo warm, om 19.00 de la tarde is het nog steeds 30 graden - en te bedenken dat het lente is), dus na wat rond te slenteren in de buurt van mijn school nam ik de bus naar huis. Tot mijn grote vreugde vond ik daar een brief van mama en papa (verzonden op 5 oktober). Omdat ik in huis niet echt veel privacy heb, mijn zus en nicht liepen boven rond en la empleada deed beneden de was, ging ik op zoek naar een rustig plekje in de buurt van mijn huis om in stilte mijn brief te kunnen lezen.

Normaal zie maar één kant van de buurt. El lado del Stock (vergelijkbaar met de GB), daar waar ik mijn bus neem, waar ik naar het cybercafé ga,... Dus, avontuurlijk als ik ben, besloot ik om eens te andere kant op de wandelen. Wat ik daar zag was echt: paraguay, de jungle. Toen ik twee blokken van mijn huis verwijderd was, zag ik onmiddelijk een groot verschil met mijn eigen rijke paraguayaanse wereld. Van de brede kasseistraten veranderde het straatbeeld in zanderige weggetjes waar kippen liepen en kinderen rondfietsten en met tollen speelden. Er zaten mensen met kleurige kleren op het trapje of op plastiek stoelen voor hun huis niets te doen of wat de praten. De huizen waren zo klein, ik denk dat sommige de afmeting van onze living hadden, maar de plaats waar de was hing was wel groot - zo een zanderig stuk grond waar boomstammen stonden voor op de zitten, waar kleine kinderen speelden en waar de fleurige t-shirts op grote waslijnen hingen.

Ook de mensen waren totaal anders. Wanneer ik op straat loop en ik zeg: hola kijken mensen meestal weg. Ofwel omdat ik blond ben (een keer begon een man in de bus zelfs mijn haar aan te raken), ofwel omdat het arrogante rijke stinkerds zijn - ik denk het tweede. Maar in deze wijk was iedereen zo vriendelijk. Zo`n schattig oudje vroeg naar welk huis ik op zoek was, ik legde uit dat ik een intercambio was en dat ik gewoon mijn buurt aan het verkennen was. Waarop spontaan de vraag volgde: sos de alemania (echt iedereen denkt dat ik van duitsland ben, vaak roepen ze naar mij op straat: alemaaania). Het stikt hier echt van de duitsers, al mijn buren spreken duits en er is ook een school opgericht naar de bekende Goethe. Een andere vrouw, in mijn eigen zo´n typische paraguayaanse (una gorda =dik met een donkere huid en flashy kleren aan zittende op een stoel voor haar huis) heeft mij in de wijk rondgeleid. Ik heb de volleybal en voetbalvelden gezien, het speeltuintje,... Toen ik terug naar huis wou keren was ik natuurlijk verloren gelopen. Maar met hulp van een lief echtpaar die vroeger ook een AFSser in huis hadden genomen en vanwie de kinderen er ook op uit getrokken waren, ben ik na een halfuur toch thuisgeraakt.

Ik ben echt heel blij dat ik ook eindelijk de andere, meer voorkomende kant van Paraguay heb gezien. Foto´s heb ik niet getrokken (zou nogal genant en gemeen zijn tegenover de mensen daar), maar ik hoop dat jullie toch een redelijk goed beeld hebben gekregen van wat ik vandaag zag...

Zoals altijd vele kusjes en knuffels van mij

2006-10-03T17:23:00.000-04:00

In tegenstelling tot België, waar de scholen en universiteiten sinds enige tijd gestart zijn, nadert hier in Paraguay het einde van het schooljaar. Hoewel er veel verschillen zijn, blijven alle studenten over heel de wereld van één ding niet gespaard: de door iedereen gevreesde en gehate examens. (In twee weken starten ze) Maar dit jaar heb ik geluk, deze keer ontsnap ik eraan. Ik moet wel één uur op school aanwezig zijn omdat ik het normale schoolprogramma moet volgen. Daarna ben ik van plan om vrijwilligerswerk te gaan doen. Wat weet ik nog niet exact, maar de enige mogelijkheid die AFS biedt, is "iets met kindjes".

Een week geleden ben ik naar Musica vs hambre geweest met een paar AFSsers. Dat is een festival in Asuncion , het vond plaats op een voetbalveld, voor het goede doel. (De naam spreekt voor zich: om de honger in Paraguay te bestrijden.) Er kwamen bekende paraguayaanse bandjes en zangers optreden en special guest Ronan Keating. (Voor zover iemand die hier kent.) Er waren echt heel veel mensen aanwezig en je kon de hele gebeurtenis op radio en TV volgen, in Paraguay dan toch.

Voor de rest loopt het dagelijkse leven hier gewoon voort. Elke weekdag ga ik naar school en ga ik daarna gymmen met Barbara. Rond 19.00 kom ik meestal thuis en ben ik echt doodop. Het enige waar ik dan nood aan heb, is een frisse douche, nog wat lezen in mijn boek dat ik nog meehad van België, eindelijk heb ik de tijd gevonden om hierin te beginnen, en mijn bed.

Ik hoop dat hier ver weg van mij alles goed gaat met iedereen. Maar vermits ik enkel positieve berichten heb gekregen veronderstel ik van wel...

Chau, Kim

P.S.: Ik ben hier in een tijdschrift verschenen met een foto, tergelegenheid van la fiesta de primavera. Ik heb de foto bewaard. Mijn klasgenoten zeiden dat je hem ook het internet kon bekijken, maar ik heb het zelf nog niet nagekeken. Dit is de site www.ultimahora.com.py

hoogtepunten

2006-09-19T17:19:00.000-04:00

Het is ondertussen een goede twee weken geleden dat ik nog iets van mij heb laten weten. Zoals gewoonlijk is er weer veel gebeurd, maar ik ga proberen om de hoogtepunten kort te resumeren.

Twee weekends geleden was het tweede AFS-kamp sinds mijn verblijf hier in Paraguay. Het was echt heel plezant om alle belgen terug te zien, maar de activiteiten waren saai. We moesten constant vergelijkingen maken tussen ons thuisland en Paraguay. Hoe de mensen hier zijn, hoe school is, waarin onze familie verschilt. Steeds bleven de vrijwilligers benadrukken dat Paraguay niet slechter is dan ons geboorteland, maar gewoon verschillend. Toch blijft het moeilijk om dit aan te nemen. Naar Paraguay gaan is terugkeren in de tijd. Iedereen is hier heel religieus en gelooft in God (met als gevolg dat niemand in de evolutietheorie gelooft), holebi`s worden hier gewoon niet geaccepteerd en van een moord of een messteek kijkt niemand op. Ook jongeren hebben hier totaal geen toekomst. De scholen stellen hier niet veel voor. Ik ga naar een van de beste scholen, Las Teresas, en het niveau ligt echt veel lager dan in België. De meeste jongeren doen na `t school niets. Tenzij je rijk bent, dan ga je naar een club sporten (hiervoor heb je een speciaal pasje nodig en is m.a.w. superduur), de arme mensen hangen rond op straat en voetballen wat. Volgende week start ik met gymmen, iets voor de middenklasse denk ik.

Deze zaterdag ben ik met mijn klas naar la fiesta de primavera (lentefeest) of el debut geweest. Het is een fancy party waarin 15-jarigen in de gemeenschap worden geïntroduceerd (15 is hier de belangrijkste verjaardag). Alle dubuttanten moesten en witte jurk of smoking dragen en alle genodigden moesten een lange, sjieke jurk en zapatos altos dragen. (Ik heb een jurk van iemand kunnen lenen maar schoenen ben ik gaan kopen.) Voor het feest ben ik, onder lichte drang van mijn familie, naar de kapper en manicure geweest en heeft mijn zus mij professioneel opgemaakt. Ik zag er echt goed uit naar `t schijnt. (Geen paniek, ik heb foto`s getrokken).

Waar waarschijnlijk velen onder jullie in geïntresseerd zijn: het weer. Wel, de lente is begonnen dus het wordt warmer maar nog steeds schommelen de temperaturen heel hard. De ene dag draag ik mijn jas, de andere dag wijst de thermometer 36 graden aan. Maar de zomer wordt wel gegarandeerd superheet.

Besos, Kim

weinig tijd

2006-09-02T20:37:00.000-04:00

Hallo iedereen,

het is al een tijdje geleden dat ik een bericht heb achtergelaten.

Deze week was/is er een Belgisch meisje, Barabara in mijn huis. Zij had wat problemen met haar vorig gezin en nu hebben mijn ouders voorgesteld dat ze tijdelijk bij ons woont, tot AFS een nieuw gezin heeft gevonden. Ik verleer mijn nederlands dus niet.

Thuis is alles dus superbien en ook en mi collegio gaat alles goed. Dinsdag zijn we met de klas vrijwilligerswerk gaan doen. We hielpen op de olipiada especialas, dit is een sportcompetitie voor kinderen met mentale problemen. We begeleidden de kinderen van terrein naar terrein, speldden rugnummers op, deelden de medailles uit,... Ik heb mij echt wel geamuseerd en voelde mij voor de eerste keer toch wel nuttig. Daar ben ik ook Stefan, een andere Belg tegengekomen. Hij is als vrijgwiller leerkracht op die school voor bijzondere kinderen. Ook in mijn school, las teresas, komt er vanaf woensdag een Belgisch meisje, Eva, bij. Zij is later gearriveerd wegens ziekte.

Na het school ga ik dagelijks (maandag tot vrijdag) naar de spaanse les. Ik heb niet het gevoel dat deze lessen echt nodig zijn. Je leert er niet echt veel mee bij en we gaan echt supertraag, maar wel is het natuurlijk leuk om andere AFSsers te zien en ervaringen uit te wisselen. Vanavond ga ik met een meisje van Noorwegen en Duitsland naar een verjaardagsfeestje.

Voor de rest heb ik hier deze week voor de eerste keer alleen de bus genomen. Deze zijn verschillend als in België: wel stoelen maar geen zachte zetels, geen busknopjes maar een lange koord gespannen doorheen de bus, geen buzzypas maar elke rit apart betalen (2100 guaranies) en geen haltes maar straathoeken. Toch vind ik de bus nemen niet erg, ik voel me onafhankelijker (hoewel ik 's avonds in het donker niet de bus mag nemen).

Alles gaat dus nog steeds goed met mij!

Vele kusjes en knuffels van het belgische front (Barbara en ik) in Paraguay.

van alles wat

2006-08-21T13:07:00.000-04:00

Hallo iedereen,

weer een weekje voorbij in Paraguay.

Maandag ben ik met de Spaanse lessen, georganiseerd door AFS, begonnen. Tot nu toe hebben deze nog niet veel opgebracht. Het niveau is te simpel en we gaan zo verschrikkelijk traag. Wel is het leuk als een onderbreking van de dag en om andere AFSsers te leren kennen. Spijtig genoeg zit er geen andere belgen in mijn klas. In de andere klas, die ook ongeveer uit 7 personen bestaat, zit er wel een belgische. Tijdens de pauze heb ik haar gsmnummer gevraagd en hopelijk kunnen we dan eens afspreken. Via haar ben ik ook te weten gekomen dat een ander meisje van België terug naar huis vertekt, ze mist haar familie te hard.

Dinsdag vierden we hier de stichting van Asunción en hadden we dus geen school. We zijn met de familie naar een buitenhuisje in Asunción geweest. Als ik het goed begrepen heb, heeft hun opa (die 6 maanden geleden gestorven is) het voor de familie gebouwd. Het is een domein met zwembad, schommels, schapen, een bambi en, om het helemaal af te maken, een grote golden retriever. Het is echt wel een prachtig domein, spijtig dat het te koud was om te zwemmen.

Maandag ben ik hier voor het eerst uit geweest en ook vrijdag gingen we naar een feestje. In tegenstelling tot in België, vraagt uitgaan een voorbereiding van op z´n minst 2 uren. Heel hun kleerkast en die van hun mama wordt volledig uitgespit en ook de make-up wordt constant bijgewerkt. Dus ook ik onderging een volledige transformatie: décollté van de mama, hakken van de zus en make-up die er 2 dagen nadien nog niet afkreeg. (Mijn ogen pikten helemaal van de zeep, in een poging om de mascara er af te krijgen) Vrijdag, tijdens het dansen, heb ik via via een belgisch meisje leren kennen. Zij was hier voor 3 maanden op vakantie. Hun familie in België was gastgezin voor een paraguayaanse, en nu bezoekt zij dus hier haar gastzus. Ik was zo blij dat ik eindelijk nog eens een normaal gesprek kon voeren!

Vandaag moet ik normaal op school zitten maar mijn zus voelde zich niet goed. Met andere woorden, de rest van het gezin probeerde mij wakker te maken. Seba heeft eerst op mijn deur geklopt, de honden zijn beginnen blaffen en de mama probeerde mij wakker te schudden... Nu geniet ik dus van een dagje vrijaf.

Vele kusjes, Kin

eerste schoolweek

2006-08-12T14:59:00.000-04:00

Hola,

het is nu zaterdag en mijn eerste schoolweek zit er dus op.

In tegenstelling tot wat ik dacht, dat school hier alleen in de voormiddag is, moet ik naar school van 7.00 tot 15.00. Maar dit valt echt heel goed mee. Naar school gaan in Beglië betekent: luisteren, overschrijven wat de leerkracht op het bord schrijft en zwijgen. Hier in Paraguay is school eerder een sociale aangelegenheid. Niemand schrijft over wat er op bord staat (tenzij het echt een moeilijk vak zoals chemie of boekhouden is) en iedereen zit in groepjes te praten. Ook is eten, drinken, muziek beluisteren of rondlopen geen probleem. Voor mij is dit natuurlijk leuk want dan kan ik met iedereen praten. Een paar kunnen engels, maar ik dring er op aan om spaans tegen mij te praten (anders leer ik het nooit). Het is echt wel heel moeilijk om te zeggen wat je wilt en ik heb het gevoel dat ik niets leer, hoewel mijn klasgenoten het tegendeel beweren (ze vinden dat ik mij al goed kan behelpen).

Normaal ging ik gisteren voor het eerst uitgaan naar "el santo", een discotheek waar mijn zus en haar vriendinnen altijd naartoe gaan. Spijtig genoeg voelde ik mij vrijdag echt slecht, ik had veel hoofd- en buikpijn. In plaats van uit te gaan heb ik dus de hele namiddag en avond geslapen.

Maandag beginnen mijn spaanse lessen. Deze zijn na mijn normale school. Ik hoop dat het helpt¡

Muchos besos, Kim

eerste week in paraguay

2006-08-07T15:08:00.000-04:00

hola todos,

vandaag ben ik de tweede dag in mijn gastgezin.

Na onze vlucht, die alles bij elkaar opgeteld dertig uur heeft geduurd, kwamen we om 18.00 aan in asuncion. Het was al donker en nog steeds ongeveer 23 graden. Onmiddellijk na onze vlucht werden ik en de andere 14 belgen naar het arrival camp gebracht. Hier werden de AFS-regels nog eens uitgelegd en kregen we meer specefieke informatie over paraguay. Na twee dagen werd ik dan opgehaald door mijn gastfamilie.

Mijn mama hier maakt haar heel graag op en draagt graag decolltés. Ze vindt dat ik een mooi figuur heb (in tegenstelling tot haar eigen dochter krijg ik 2 dessert omdat ik mager ben en magaly dik, volgens haar). Ze vraagt zich wel af waarom ik kort haar en krullen heb. Mijn papa is heel lief. Hij gaat ervoor zorgen dat ik geen heimwee heb (tot nu toe lukt dit matig). Met mijn jongste broer heb ik nog niet veel contact gehad (ik spreek namelijk nog geen spaans), mijn oudste broer doet wel moeite maar het blijft moeilijk. Magaly spreekt goed engels en met haar deel ik een kamer, deze is echt superrommelig. We hebben ook een meid, ik moet dus niet zelf wassen, een twee hondjes, poedels.

Ik heb al veel vriendinnen van magaly ontmoet en dus nog geen tijd gehad om mij te vervelen hoewel ik bijna niets versta van wat er gezegd wordt. Morgen ga ik voor het eerst naar school in mijn uniform. Dit is echt héél lelijk. Een beige ruitenrokje en een witte polo met beige accenten voor meisjes, jongens mogen jeans dragen. Ook moet ik binnenkort spaanse les volgen geregeld door AFS. Hier ben ik wel blij om want communiceren gaat amper.

Hopelijk snel meer nieuws van mij.
Brieven schrijven gaat nogal moeilijk want het postkantoor is ver van hier zei mama. Ik kan hier wel brieven ontvangen.

Vele kussen en knuffels, kim

Mama en papa, kunnen jullie de batterij-oplader opsturen of is dit te gevaarlijk?
Iedereen was blij met zijn pakje. Mijn papa is grote fan van amandelkoekjes.

2006-08-01T12:04:00.000-04:00

voor mijn vertrek

2006-07-31T17:34:00.000-04:00

Sinds een week weet ik eindelijk iets over mijn gastfamilie.

Mijn papa daar heet Oscar en mijn mama Teresa (leeftijd stond niet vermeld), mijn broertjes heten Matias (11 jaar) en Sebastian (16 jaar). Ook heb ik, wat ik heel leuk vind, een zus Magaly van mijn eigen leeftijd, met haar deel ik een slaapkamer. Voor de rest zal ik mijn angst voor dieren moeten overwinnen want het gezin heeft ook twee honden (deze zijn wel klein naar 't schijnt). Mijn ouders beheren een bedrijf en we wonen in de hoofdstad, Asunción.

Dit waren de eerste gegevens, binnenkort meer nieuws vanuit Paraguay (donderdagochtend vlieg ik via New York over Buenos Aires naar Asunción). Hasta leugo!

Kim